شبح ترسناک پشت سر مرد کارتونی

۱۰ راهکار روانشناسی برای مدیریت اضطراب پیشبینیکننده و رهایی از نگرانی آینده

۱۰ راهکار روانشناسی برای مدیریت اضطراب پیشبینیکننده و رهایی از نگرانی آینده, طبیعت زندگی این است که هیچکس نمیتواند دقیقاً بداند یک سال، یک ماه یا حتی فردا چه خواهد گذشت. با وجود این، بسیاری از افراد روزگار خود را در سایهی ترس از آینده میگذراند. هرچقدر برنامهریزی کنیم، کنترل کامل بر رویدادها امکانپذیر نیست، اما نگرانی از اتفاقات پیشبینینشده نباید مانع حرکت و شادی در لحظه حال شود.

وقتی این حس از یک نگرانی گذرا به اضطراب فلجکننده تبدیل میشود، با پدیدهای به نام اضطراب پیشبینیکننده روبرو هستیم که میتواند از برداشتن قدمهای جدید باز دارد، لذت زندگی را سلب کند و کیفیت زندگی را به شدت کاهش دهد. تفاوت ترس طبیعی با اضطراب ناسالم در روانشناسی، ترس از آینده تحت عنوان اضطراب پیشبینیکننده شناخته میشود؛ حالتی که در آن فرد بهطور مداوم از وقوع رویدادهای منفی در آینده دلواپس است.

ماشینی که به سرعت به سمت شما میآید). این ترس سودمند است و به عکسالعمل سریع وادار میکند.

اضطراب از آینده نگرانی مداوم درباره تهدید احتمالی و غیرواقعی در آینده (مانند شاید شغلام را از دست بدهم یا شاید بیمار شوم). این نوع ترس بیشتر فلجکننده است و مانع از اقدام میشود. چه زمانی نگرانی از آینده به چالش تبدیل میشود؟

مقدار کمی نگرانی درباره آینده طبیعی است، اما اگر موارد زیر بر شما صدق کند، احتمالاً دچار اضطراب بیش از حد هستید نشخوار فکری بیپایان شما دائماً بدترین سناریوها را در ذهن مرور میکنید و نمیتوانید این چرخه افکار منفی را متوقف کنید. تأثیر بر کارکرد روزمره نگرانی به حدی است که بر کار، تحصیل یا روابط تأثیر منفی میگذارد و باعث تعویق یا اجتناب از مسئولیتها میشود.

بروز علائم جسمی نگرانی بیش از حد میتواند خود را به صورت سردرد، مشکلات گوارشی، تنش عضلانی مزمن یا خستگی شدید نشان دهد. ناتوانی در کنترل نگرانی حس میکنید کنترل افکار دلواپستان را از دست دادهید و هرچقدر تلاش کنید، نمیتوانید جلوی آنها را بگیرید. اجتناب از موقعیتهای جدید ترس از آینده مانع میشود از هرگونه تغییر، ریسک یا فرصت جدیدی که نتیجه نامشخصی دارد، دوری کنید.

ریشهها و علل ترس از آینده ترس از آینده میتواند ریشه در عوامل مختلفی داشته باشد تجربیات منفی گذشته افرادی که در گذشته تروما، از دست دادن یا شکستهای بزرگ را تجربه کردهاند، ممکن است بهطور ناخودآگاه تکرار آن اتفاقات تلخ را در آینده انتظار داشته باشند. عدم تحمل عدم قطعیت برخی از نظر شخصیتی نیاز شدیدی به کنترل و پیشبینیپذیری دارند.

یا اضطراب اجتماعی است. مصرف بیش از حد اخبار منفی بمباران مداوم ذهن با اخبار بد و فجایع جهانی میتواند باور را تقویت کند که آینده مکانی تاریک و خطرناک است.

چگونه با ترس از آینده مقابله کنیم؟ خبر خوب این است که با تمرین و بهرهگیری از تکنیکهای علمی، میتوان کنترل این ترس را به دست آورد. ۱. دایره کنترل خود را مشخص کنید این قدرتمندترین تکنیک برای کاهش حس ناتوانی است. یک کاغذ بردارید و تمام نگرانیهای خود را در دو ستون بنویسید ستون اول (تحت کنترل من) مواردی که مستقیماً میتوانید تغییر دهید (مانند مهارتها، سبک زندگی، واکنشها).

ستون دوم (خارج از کنترل من) مواردی که کنترلی بر آنها ندارید (مانند اقتصاد جهانی، تصمیمات دیگران). سپس تمام انرژی و تمرکز خود را فقط بر روی ستون اول متمرکز کنید. ۲. ذهنآگاهی را تمرین کنید ترس از آینده همیشه در آینده زندگی میکند.

تمرین ساده هر وقت متوجه شدید در افکار دلواپسکننده آینده غرق شدهید، مکث کنید. چند نفس عمیق بکشید و تمام توجهتان را به یکی از حواس پنجگانه معطوف کنید به صداهای محیط گوش دهید، بافت لباستان را لمس کنید یا روی بوی چایتان تمرکز کنید. این کار ساده، شما را از زندان ذهن به واقعیت لحظه حال بازمیگرداند. ۳. نگرانیهای خود را روی کاغذ بیاورید نوشتن، به افکار مبهم و ترسناک شما ساختار میدهد.

تمرین عملی یک زمان نگرانی مشخص (مثلاً ۱۵ دقیقه در روز) تعیین کنید. در این بازه، تمام نگرانیهای خود درباره آینده بنویسید. این کار دو مزیت دارد اولاً، نگرانیها را از ذهن به کاغذ منتقل میکند و دومین، به مغز میآموزد که فقط در آن بازه زمانی مجاز است دلواپس باشد. ۴. بدترین سناریو را بررسی و برای آن برنامهریزی کنید این تکنیک که توسط استوایون باستان نیز به کار میرفت، به جای فرار از ترس، شما را با آن روبرو میکند.

تمرین عملی از خود بپرسید بدترین اتفاقی که واقعاً ممکن است بیفتد چیست؟. سپس بپرسید اگر آن اتفاق بیفتد، چگونه با آن مقابله خواهم کرد؟. اغلب متوجه میشوید که حتی بدترین سناریو نیز قابل مدیریت است و شما توانایی مواجهه با آن را دارید. این کار، ترس را از یک هیولای ناشناخته به یک مسئله قابل حل تبدیل میکند. ۵. اهداف کوچک و قابل دستیابی تعیین کنید ترس از آینده اغلب ما را فلج کرده و از هرگونه اقدامی بازمیدارد.

برای شکستن این چرخه، اهداف بسیار کوچک و قابل کنترل برای خود تعیین کنید. موفقیت در انجام این کارهای جزئی، حس عاملیت و کنترل را به شما بازمیگرداند. ۶. بر گفتگوی درونی خود نظارت کنید با خودتان مهربان باشید. به جای سرزنش کردن خود برای داشتن این ترس، با شفقت و درک با خودتان سخن بگویید. جملاتی مانند طبیعی است که نگران باشم، اما من توانایی عبور از این شرایط را دارم میتواند اثربخش باشد. ۷.

از کمک تخصصی نترسید اگر ترس از آینده به حدی شدید است که زندگی روزمرهتان را مختل کرده، مراجعه به روانشناس یا مشاور بهترین و شجاعانهترین اقدام است. روشهای درمانی مانند درمان شناختی-رفتاری (CBT) برای مدیریت این نوع اضطراب بسیار مؤثربودند. ۸. بین حل مسئله و نگرانی بینتیجه تمایز قائل شوید یکی از بهترین راهها برای مدیریت ترس از آینده، تبدیل نگرانیهای مبهم به مشکلات قابل حل است.

نگرانی بینتیجه بر پایه سوالات چه میشود اگر… بنا شده که کنترلی بر آنها ندارید (مانند چه میشود اگر جنگی رخ دهد؟). غرق شدن در این افکار تنها نتیجه افزایش اضطراب دارد. حل مسئله روی مواردی تمرکز میکند که تحت کنترل شما هستند. تمرین عملی هرگاه نگران آینده شدید، از خود بپرسید آیا اکنون یک قدم عملی وجود دارد که بتوانم برای بهبود این وضعیت بردارم؟.

اگر جواب بله است، آن قدم را در برنامهتان بنویسید (مانند بهروزرسانی رزومه برای یافتن شغل بهتر). اگر جواب خیر است، بهاختیار آن نگرانی را رها کنید، چون در حال حاضر کاری از دست شما برنیاید. ۹. تحمل ندانستن را تمرین کنید ترس از آینده در هسته خود، ترس از نداشتن اطلاعات و عدم قطعیت است. ما از اینکه نمیدانیم چه اتفاقی خواهد افتاد، مضطرب میشویم.

بسیاری از ما به اشتباه تلاش میکنیم با پیشبینی تمام سناریوها، آینده را کنترل کنیم، که این خود باعث افزایش اضطراب میشود. استراتژی موثرتر، افزایش توانایی راحت بودن با عدم قطعیت است. تمرین عملی هرگاه متوجه نشخوار فکری درباره آینده شدید، از خودتان بپرسید آیا من در حال تلاش برای حل یک مسئله واقعی هستم یا فقط در حال نگرانی درباره یک چه میشود اگر… هستم؟

به جای پرسیدن چگونه میتوانم ۱۰۰٪ مطمئن شوم اتفاق بدی نمیافتد؟، بپرسید چگونه میتوانم با این حس ندانستن، راحتتر کنار بیایم؟ اگر بدترین حالت هم رخ دهد، اولین قدم من برای مدیریت آن چه خواهد بود؟ این تمرین، تمرکز شما را از تلاش بینتیجه برای کنترل آینده، به سمت افزایش اعتماد به نفس برای مدیریت هر آنچه که پیش آید، تغییر میدهد. ۱۰.

از مانترا یا جملات تأکیدی مثبت بهره بگیرید در لحظات اوج اضطراب، ذهن ما به یک جمله ساده و قوی برای تمرکز نیاز دارد. یک مانترا یا جمله تأکیدی مختصر برای خود انتخاب کنید و هر وقت موج نگرانی به سراغتان آمد، آن را به آرامی تکرار کنید. تمرین عملی جملهای را انتخاب کنید که به شما حس آرامش و کنترل دهد.

برای مثال من بر لحظه حال مسلط هستم. این حس، موقتی است و خواهد گذشت. من قویتر از اضطرابم هستم. تکرار این جملات در طول زمان میتواند مسیرهای عصبی مغز را بازسازی کرده و عکسالعملهای اضطرابی سریع را کاهش دهد. جمعبندی آینده همیشه همراه با عدم قطعیت خواهد بود. ما نمیتوانیم آینده را کنترل کنیم، اما میتوانیم واکنش خود به آن را انتخاب کنیم.

با پذیرش عدم قطعیت، تمرکز بر لحظه حال و برداشتن قدمهای کوچک و آگاهانه، میتوانیم ترس از آینده را از یک دشمن فلجکننده، به انگیزهای برای ساختن یک امروز بهتر تبدیل کنیم.

تله رهاشدگی - تصویر کودکی که ناراحت است

طرحواره رهاشدگی؛ نشانه‌ها و روش درمان هراس از رهاشدن

[ad_1]

آیا همیشه نگرانید که شریک عاطفی‌تان شما را رها کند؟ آیا بعد از آخر هر رابطه دچار حس فقدان و رنجی عمیق می‌شوید؟ اگر پاسختان به این سوال‌ها مثبت است، احتمالا دچار طرحواره رهاشدگی باشید. طرحواره رهاشدگی نوعی الگوی رفتاری است که جهت می‌بشود فرد هراس شدیدی از رهاشدن داشته باشد. افراد دچار این الگوی رفتاری درنتیجه توانایی‌های صدمه‌زای دوران کودکی خود، در روابطشان دچار مشکلات بسیاری خواهد شد. با ما در این مقاله همراه باشید تا دلایل تشکیل، علائم و راه حلهای درمان تله رهاشدگی را مرور کنیم.

علت تشکیل طرحواره رهاشدگی

امکان پذیر طرحواره رهاشدگی ناشی از مشکلاتی باشد که با آنها متولد شده‌ایم یا از قطع دلبستگی ایمن و دوره‌های تنهایی شدید در کودکی نشئت بگیرد. برای زیاد تر مردم طرحواره رهاشدگی ناشی از هر ۲ عامل است. این افراد طبق معمول در ۲ سال اول زندگی‌شان با حواس‌پرتی، جدایی یا غفلت والدین روبه رو شده‌اند و به همین علت با طرحواره رهاشدگی درگیرند.

تنهابودن و حس رهاشدن در کودکی یکی از دردناک‌ترین احساساتی است که انسان می‌تواند توانایی کند. در این سن، انسان نیاز به مواظب جسمانی دارد و به والدینش وابسته‌ است. اگر به هر علت والدین خود را از دست بدهید یا آنها به شما دقت نکنند، حس تنهایی می‌کنید. کارشناسان می‌گویند این حس برای کودکان شبیه افتادن در چاه همراه با هراس، تنهایی و بی‌پناهی است. این توانایی تلخ امکان پذیر ناشی از غفلت آشکار والدین باشد، اما در تعداد بسیاری موارد اتفاقاتی می‌افتند که والدین تسلط خود بر اوضاع را از دست خواهند داد. کودکی که بیماری والدین، افسردگی یا جدایی آنها را دیده‌ است، زیاد تر در معرض طرحواره رهاشدگی قرار می‌گیرد.

بازدید طرحواره رهاشدگی از نظر بیولوژیکی

آمیگدال یا بادامه یکی از تکه‌های مهم در مغز انسان است که مسئول فهمیدن احساسات و عکس العمل به آنهاست. این قسمت مغز در سنین کودکی و نوجوانی حساس‌تر است. آمیگدال حس هراس را پردازش می‌کند و علائم خطر را ذخیره می‌کند. هنگامی در بزرگ‌سالی رفتارهایی را از اطرافیان می‌بینیم که شبیه حرکت والدینمان است، طرحواره‌ رهاشدگی فعال می‌بشود. بادامه این رفتارها را تشخیص می‌دهد، حس خطر می‌کند و عکس العمل جنگ یا گریز را تشکیل می‌کند. این عکس العمل علتمی‌بشود دچار اضطراب، ناامنی، خشم و افسردگی شویم.

علائم طرحواره رهاشدگی

نشانه‌های مهم طرحواره رهاشدگی عبارت‌اند از:

  • باور نمی‌کنید که مجدد عشق را اشکار می‌کنید و به‌نظرتان روابط ناامیدکننده‌اند؛
  • حس می‌کنید فردی را در زندگی خود ندارید که به شما اهمیت بدهد؛
  • هنگامی فردی شما را ترک می‌کند، ناتوان می‌شوید و تسلی نمی‌پذیرید؛
  • همیشه دلواپس هستید که دیگران شما را ترک کنند و در رفتارشان جستوجو نشانه‌های جدایی می‌گردید؛
  • هنگامی از نزدیکانتان خبر ندارید، مضطرب می‌شوید و نشخوار ذهنی می‌کنید؛
  • هنگامی فردی جواب تماس و مطلب‌هایتان را نمی‌دهد خشمگین و پرخاشگر می‌شوید؛
  • همیشه می‌خواهید برای دیگران مهم باشید و دوست دارید شریک عاطفی و دوستانتان دائم کنار شما باشند؛
  • به دیگران حس مالکیت دارید؛
  • هنگامی نزدیکانتان وقتشان را بدون شما می‌گذرانند حس حسادت شدید می‌کنید؛
  • برای جلوگیری از طردشدن در روابط جنسی ناخواسته دچار می‌شوید؛
  • به انتقاد حساس هستید؛
  • نمی‌توانید متعهد شوید و تابه حال روابط طویل‌زمان نداشته‌اید.

تست تله رها شدگی

اگر فکر می‌کنید دچار طرحواره رهاشدگی هستید، می‌توانید تست تله رهاشدگی را انجام دهید. با جواب به این سؤالات فهمید می‌شوید آیا این طرحواره با شرایط شما همخوانی دارد یا خیر:

  • زیاد تر دلواپس ازدست‌دادن فرزند، همسر و دوستان خود هستید؟
  • هنگامی اطرافیانتان زمان خود را بدون شما می‌گذرانند، دیر به خانه برمی‌گردند یا جواب مطلب‌هایتان را نمی‌دهند حس اضطراب، حسادت و خشمگینی می‌کنید؟
  • آیا همیشه فکر می‌کنید افراد غیرقابل‌اعتمادند و امکان پذیر با رفتاری تکانشی از روابط دور شوید؟

تأثیر تله رهاشدگی بر روابط

طرحواره رهاشدگی توانایی‌ای زیاد درونی و شخصی است و افراد با دقت به ازمایش ها ناخوشایند قبل‌شان رفتارهای متغیری از خود نشان خواهند داد. برخی افراد می‌ترسند شریک عاطفی خود را از دست بدهند و گروهی دیگر از مبتلایان دلواپس ازبین‌رفتن روابط دوستانه و کاری خودند. در ادامه، روال احتمالی یک رابطه عاطفی را هنگامی یکی از طرفین در این تله دچار است، بازدید می‌کنیم.

۱. مرحله آشنایی

در این مرحله حس امنیت نسبی دارید و در ذهنتان از نظر عاطفی روی فرد روبه رو اندوخته‌گذاری نکرده‌اید و فقط از وقتی که با او می‌گذرانید لذت می‌برید. در این مرحله حرکت شما تقریبا طبیعی است و شریک عاطفی‌تان فهمید هیچ علامت خطری از جانب شما نمی‌بشود.

۲. مرحله ماه عسل

به این مرحله که می‌رسید، حس می‌کنید فرد روبه رو را دوست دارید و تصمیم می‌گیرید داخل رابطه متعهدانه شوید. وقتی که کنار هم هستید به‌خوبی می‌گذرد و شما از معاشرت با شریکتان لذت می‌برید. در مرحله ماه عسل زمان بسیاری را با هم می‌گذرانید و به همین علت حس امنیت و اسایش خاطر دارید.

۳. رابطه واقعی

زندگی همیشه در مرحله ماه عسل باقی نمی‌ماند. امکان پذیر شریک عاطفی شما مریض بشود، مشکلات خانوادگی داشته باشد یا زمان بسیاری از روز را در محل کار او بگذراند. در یک رابطه سالم و امن این اتفاقات کاملا طبیعی است و هر دو طرف فهمیدن می‌کنند که شریکشان نیاز دارد به کارهایش برسد، اما اگر در تله رهاشدگی دچار باشید، در این مرحله وحشت‌زده می‌شوید. دائم نگرانید که امکان پذیر شریک عاطفی‌تان را از دست بدهید و در عین‌ حال نمی‌خواهید زیاد وابسته به نظر برسید، بعد احساسات خود را ابراز نمی‌دهید و در ذهنتان با خودتان می‌جنگید و همیشه مضطربید.

۴. علامت خطر

هر اتفاق کوچکی در این مرحله به جرقه‌ای خطرناک تبدیل می‌بشود. امکان پذیر شریک عاطفی‌تان یک مطلب شما را جواب ندهد، یک روز تلفنش در دسترس نباشد یا تصمیم بگیرد چند روزی با دوستان خود به سفر برود. این اتفاق کوچک شما را به‌شدت دلواپس می‌کند و عکس العمل بدی نشان می‌دهید، چراکه حس می‌کنید فرد روبه رو دیگر شما را دوست ندارد و برای او مهم نیستید.

در این مرحله مبتلایان به طرحواره رهاشدگی امکان پذیر یکی از این دو حرکت را نشان دهند:

  1. برخی با مطالبه‌گری و خشم از شریک عاطفی‌شان می‌خواهند برنامه‌های دیگرش را کنار بگذارد و کنار آنها بماند. آنها اصرار می‌کنند که فرد روبه رو باید عشق و علاقه خود را به آنها اثبات کند.
  2. دسته دیگر از تنهاماندن می‌ترسند. این حس چنان شدید است که مبتلا به تله رهاشدگی تصمیم می‌گیرد خودش رابطه را همه کند.

در این مرحله شریک عاطفی شما فهمید نمی‌بشود که چه اتفاقی افتاده است. او نمی‌داند چرا فردی که دوستش دارد، در این شرایط ساده عصبی شده و رفتاری سختگیرانه دارد. کارشناسان می‌گویند در این مرحله شریک عاطفی فرد مبتلا تلاش می‌کند به او مطمعن دهد که همه‌چیز عادی است، ولی موفق نمی‌بشود و درنهایت به‌گمان زیاد رابطه با ناکامی روبه رو می‌بشود.

درمان طرحواره رهاشدگی

همه ما دوست داریم برای نزدیکانمان مهم باشیم، اما مبتلایان به تله رها شدگی در دوری باطل دچار خواهد شد. مکانیزم مقابله با تروماهای قبل علتمی‌بشود آنها بیشتر از حد دچار هراس و ناامنی شوند و در روابطشان با مشکلات بسیاری روبه رو شوند. در ادامه، راه حلهایی را معارفه می‌کنیم که به پشتیبانی آنها می‌توانید با این طرحواره مقابله کنید.

۱. پذیرفتن قبل

برخی مردم خاطره راحتی از رهاشدن در دوران کودکی ندارند. آنها یادشان نمی‌آید که در قبل طعم تلخ طردشدن را چشیده باشند، اما بازتاب رفتارشان نمایانگر طرحواره رهاشدگی است. کارشناسان می‌گویند برای درمان هر طرحواره‌ای ابتدا باید آن را بپذیرید. فهمیدن و پذیرفتن احساساتی که توانایی کرده‌اید، خودآگاهی شما را عمیق می‌کند تا بتوانید از تله رهاشدگی فاصله بگیرید.

۲. دقت به محرک‌های بیرونی

علائمی را که شما را آزرده و خشمگین می‌کنند، در نظر بگیرید و به آنها دقت کنید. آیا هنگامی فردی جواب مطلب‌هایتان را نمی‌دهد، غمگین می‌شوید؟ بی‌خبری از اطرافیانتان برایتان سخت است؟ همیشه حس می‌کنید فردی به شما دقت نمی‌کند؟ آیا در روابط نومید و نگرانید؟ به عشق بدبین هستید؟

جواب به این سؤالات به شما پشتیبانی می‌کند محرک‌های تله رها شدگی را بشناسید و به آنها آگاه باشید.

۳. شناخت نشانه‌های رفتاری

کارشناسان می‌گویند برای درمان تله رهاشدگی باید به رفتارهای خود دقت کنید و نشانه‌ها را بشناسید. در طول روز دقت کنید که چه وقتی حس خشم، نگرانی، هراس یا رنجش دارید. هنگامی این احساسات را دارید، به حرکت خود دقت کنید. با این تمرین به‌مرور زمان توانایی شما در شناخت احساسات بهبود می‌یابد و می‌تواند با دقت به نیازهای عاطفی خود، بر حس ناامنی در روابط تسلط کنید.

۴. تمرینات روزانه

از یک بولت ژورنال برای ردیابی حالات و نیازهای خود منفعت گیری کنید و به خودتان زمان بدهید احساسات‌تان را گفتن کنید. تلاش کنید از دید فردی که به شما اهمیت می‌دهد، احساسات خود را ببینید و به نیازهای درونی‌تان جواب دهید. برای خود یادداشت‌های کوچک بنویسید و به دیوار اتاق یا میز کارتان بچسبانید. در این یادداشت‌ها به خود یادآوری کنید که در حال گذر از طرحواره رهاشدگی هستید و باید مواظب خودتان باشید. تلاش کنید بهترین دوست خودتان باشید و برای افکار درونی خود اهمیت قائل شوید.

۵. جلسات تراپی

طرحواره رهاشدگی چالش بزرگی در زندگی روزمره است و شما را با دردهای بسیاری روبه رو می‌کند. عبور از این رنج‌ها برای زیاد تر افراد دشوار است و حس ناتوانی و خستگی روحی آنها را تشدید می‌کند. در این شرایط بهتر است از درمانگر پشتیبانی بگیرید. کارشناسان اعتقاد دارند شرکت در جلسات تراپی زندگی‌تان را منقلب می‌کند، چراکه درمانگر در فضایی امن به شما پشتیبانی می‌کند احساسات خود را بشناسید و با آنها روبه رو شوید.

۶. طرحواره‌درمانی

طرحواره‌درمانی شکلی از روان‌درمانی است که در آن درمانگر به شما پشتیبانی می‌کند با طرحواره‌های ذهنی خود روبه رو شوید و آنها را حل کنید. در این روش درمانگر ازمایش ها و رویدادهای کودکی‌تان را به یادتان می‌آورد و سپس مکانیزهای مقابله‌ای سالم و جدیدی را به شما آموزش می‌دهد تا آنها را با الگوهای نادرست ذهنتان جانشین کنید. درمانگر امکان پذیر از تکنیک‌های تجسم هدایت‌شده، ایفای نقش و ذهن‌آگاهی پشتیبانی بگیرید تا احساسات شما را به چالش بکشد و درنهایت مسیر رهایی از طرحواره را به شما نشان دهد. با طرحواره‌درمانی یاد می‌گیرید اضطراب خود را مهار کنید و دلبستگی امن‌تری برای خود بسازید.

سخن پایانی

طرحواره رهاشدگی الگویی از فکرها و رفتارهای شما است که از ازمایش ها کودکی‌تان نشئت می‌گیرد. افرادی که با این طرحواره درگیرند، در روابطشان حس اضطراب و هراس شدیدی دارند و نمی توانند دلبستگی امن و سالم را توانایی کنند. برای درمان تله رهاشدگی راه حلهای مختلفی وجود دارند که به‌پشتیبانی آنها می‌توانید کیفیت زندگی عاطفی و اسایش ذهنی خود را بهبود دهید.

برای از بین بردن احساس افسردگی چه کاری انجام دهیم؟


در افسردگی غم به لایه‌های عمیق زندگی نفوذ کرده و اختلالاتی در احساسات و حرکت شما به‌وجود می‌آورد. اگر حس افسردگی دارید، حتما با پشتیبانی یک روانشناس متخصص مشکل را ریشه‌یابی کنید و برای حل آن راهکار بگیرید.برای ربط با مشاور متخصص افسردگی روی دکمه زیر کلیک کنید.


فروشگاه چطور - مجموعه صوتی زبان بدن


به پشتیبانی زبان بدن، ناگفته‌ها را بگویید و بشنوید




[ad_2]

منبع

پسر مبتلا به آکوفوبیا در کنار دریا

هراس از آب؛ دلایل و راه حلهای درمان آب هراسی

[ad_1]

آکوفوبیا یا هراس از آب نوعی فوبیای خاص است که فرد مبتلا به آن با دیدن آب یا فکرکردن به آن مضطرب می‌بشود و از انجام کارهایی همانند حمام‌کردن، شنا در استخر و هر نوع فعالیت آبی فرد دیگر واهمه دارد. تعداد بسیاری از افراد مبتلا به آکوفوبیا در قبل ازمایش ها صدمه‌زای مرتبط با آب داشته‌اند. هرآنچه ملزوم است درمورد آب‌هراسی بدانید، در این مقاله خواهید خواند.

آکوفوبیا چیست؟

آکوفوبیا نوعی اختلال اضطرابی است که فرد مبتلا به آن با فکرکردن به آب یا دیدنش دچار هراس شدید می‌بشود و امکان پذیر از رفتن به مکان‌هایی همانند استخر یا دریاچه اجتناب کند. در برخی از افراد این فوبیا به‌قدری شدید است که فرد حتی زمان دوش‌گرفتن، شستن صورت یا مسواک‌زدن نیز دچار اضطراب می‌بشود.

چه افرادی زیاد تر در معرض ابتلا به آکوفوبیا می باشند؟

عواملی که علتخواهد شد فرد زیاد تر در معرض ابتلا به هراس از آب باشد، عبارت‌اند از:

  • اختلال هراس؛
  • اختلال اضطرابی؛
  • ابتلا به دیگر انواع فوبیا؛
  • اختلالات سوءمصرف مواد.

فوبیاهای مرتبط با آب‌هراسی عبارت‌اند از:

  • سیموفوبیا (هراس از امواج)؛
  • آبلوتوفوبیا (هراس از حمام‌کردن)؛
  • تالاسوفوبیا (هراس از حجم زیاد آب)؛
  • مگالوهیدروتالاسوفوبیا (هراس از موجودات یا اشیای زیر آب).

علائم هراس از آب

علائم آکوفوبیا از خفیف تا شدید متغیرند. شایع‌ترین علائم این اختلال اضطراب شدید زمان نزدیک‌شدن به آب یا فکرکردن به آن می باشند و علائم دیگرش عبارت‌اند از:

  • حالت تهوع؛
  • تعریق شدید؛
  • سرگیجه یا غش؛
  • رنگ‌پریدگی پوست؛
  • افزایش ضربان قلب؛
  • حس وحشت شدید؛
  • مشکلات خواب (بی‌خوابی)؛
  • لرزیدن به خود یا منقبض‌شدن عضلات.

علل هراس از آب

علل احتمالی آب‌هراسی عبارت‌اند از:

  • رویدادهای صدمه‌زا در قبل: افرادی که در قبل دچار نوعی صدمه مرتبط با آب شده‌اند، امکان پذیر به آکوفوبیا مبتلا شوند. برای مثال غرق‌شدن در آب یکی از تجربیاتی است که فرد را از آب می‌ترساند.
  • داستان‌های منفی درمورد آب: علت ابتلا به آکوفوبیا در برخی از افراد دیده‌ها و شنیده‌های دوران کودکی آنهاست. شنیدن داستان‌های ترسناک درمورد آب و غرق‌شدن انسان یا کشتی یا دیدن فیلم‌های ترسناک درمورد حوادث مربوط به آب از علل احتمالی ابتلا به آکوفوبیا محسوب خواهد شد.
  • سابقه خانوادگی: اگر یکی از والدین یا بستگان نزدیک فرد مبتلا به فوبیا یا اختلال اضطرابی باشد، گمان ابتلای فرد به آب‌هراسی افزایش می‌یابد.
  • مدل‌سازی: دیدن یا شنیدن سخن بگویید‌های افراد مبتلا به آب‌هراسی امکان پذیر علتابتلای فرد به این فوبیا بشود.

تشخیص آکوافوبیا

اگر آب‌هراسی به‌قدری شدید باشد که زندگی فرد را مختل کند، امکان پذیر پزشک او را به متخصص سلامت روان ارجاع دهد. مواردی که روان‌درمانگر را به آکوفوبیا ظنین می‌کند، عبارت‌اند از:

  • هراس از آب زندگی فرد را مختل کرده باشد.
  • تماس با آب فرد را دچار اضطراب شدیدی کند.
  • هراس از آب مانع از رفتن فرد به پارک، استخر یا پیک‌نیک در کنار دریاچه بشود.
  • اضطراب و هراس ناشی از دیدن آب یا فکرکردن به آن بیشتر از ۶ ماه طول کشیده باشد.

درمان هراس از آب

۱. روبه رو‌درمانی

روبه رو‌درمانی اولین و مهم‌ترین روش درمان هراس از آب است. در این روش درمانی، روان‌درمانگر کم‌کم فرد را در معرض شرایط و تصاویر محرک آکوفوبیا قرار می‌دهد و به فرد مبتلا پشتیبانی می‌کند تا عکس العمل به دیدن یا فکرکردن به آب را مهار کند. زیاد تر از ۹۰درصد افراد مبتلا به آکوفوبیا با روبه رو‌درمانی بهبود می‌یابند. مرحله های روبه رو‌درمانی برای درمان هراس از آب عبارت‌اند از:

  • تمرین تکنیک‌های تنفس و تمدد اعصاب قبل از قرارگرفتن در معرض محرک و میانه آن؛
  • مشاهده تصاویر یا فیلم‌هایی از آب؛
  • دیدن آب در وان، لیوان یا سینک؛
  • دست‌زدن به آب؛
  • نگاه‌کردن به استخر پر از آب و نزدیک‌شدن به آن؛
  • رفتن داخل استخر.

۲. حرکت درمانی شناختی (CBT)

این روش عکس العمل درست در روبه رو با موقعیت‌ها و محرک‌های فوبیا را به فرد یاد می‌دهد. تعداد بسیاری از درمانگران از CBT همراه با روبه رو‌درمانی یا هیپنوتیزم‌درمانی منفعت گیری می‌کنند.

۳. حرکت درمانی دیالکتیکی (DBT)

این روش شکل اصلاح‌شده حرکت درمانی شناختی است و زندگی در لحظه را به فرد یاد می‌دهد. فرد به‌پشتیبانی این روش درمانی می‌تواند با اضطراب و پریشانی کنار بیاید و روابطش با دیگران را نگه داری کند.

۴. هیپنوتیزم‌درمانی

درمانگران از تکنیک‌های آرام‌سازی هدایت‌شده و دقت متمرکز برای پشتیبانی به تحول دیدگاه فرد مبتلا به آکوفوبیا منفعت گیری می‌کنند. این چنین امکان پذیر برای پیداکردن علت عرصه‌ای که تبدیل تشکیل هراس از آب شده است، از هیپنوتیزم‌درمانی منفعت گیری کنند.

۵. دارودرمانی

داروهای ضداضطراب و ضدافسردگی امکان پذیر علائم آب‌هراسی را افت دهند. زیاد تر اوقات درمانگران این داروها را همراه با حرکت درمانی شناختی تجویز می‌کنند. اگر آب‌هراسی تبدیل اختلالات خواب بشود، پزشک داروی خواب نیز برای مبتلا تجویز خواهد کرد.

۶. یوگا، تمرکز حواس و مدیتیشن

تمرین منظم حرکات یوگا استرس فرد را افت می‌دهد. افت استرس مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBSR) به فرد یاد می‌دهد که اضطراب را در لحظه مهار کند. مدیتیشن نیز امکان پذیر برای تمرکز بر تنفس و جلوگیری از حملات پانیک مؤثر باشد.

عوارض آکوفوبیا

آکوفوبیای شدید کیفیت زندگی فرد را افت می‌دهد. امکان پذیر فرد مبتلا تمایلی به حمام‌کردن یا دوش گرفتن نداشته باشد و مراعات‌نکردن نظافت شخصی علتابتلا به بیماری یا صدمه‌دیدن عزت‌نفس او بشود.

فکر ملاقات با دوستان یا خانواده در ساحل یا استخر نیز امکان پذیر علتاضطراب شدید فرد مبتلا به آکوفوبیا، گوشه‌گیری و دورشدن از اطرافیان و عزیزانش بشود.

برخی از افراد مبتلا به آب‌هراسی امکان پذیر دچار دعوا پانیک شوند که علائمش عبارت‌اند از:

  • تعریق؛
  • تنگی‌نفس؛
  • حالت تهوع؛
  • درد قفسه سینه؛
  • افزایش ضربان قلب؛
  • حس سرگیجه یا سبکی سر.

نگرانی‌ مداوم بابت حملات پانیک امکان پذیر تبدیل اختلال پانیک بشود.

سؤالات رایج درمورد هراس از آب

۱. هیدروفوبیا و آکوفوبیا چه تفاوتی دارند؟

هیدروفوبیا نوعی آب‌هراسی است که زیاد تر در افراد مبتلا به هاری دیده می‌بشود. افراد مبتلا به هراس از آب در هاری با شنیدن، دیدن یا مزه‌کردن آب دچار اسپاسم عضلانی خواهد شد. آکوفوبیا هراس شدید از آب است که به حالت جسمانی یا بیماری فرد مربوط نمی‌بشود.

۲. کدام گروه سنی زیاد تر در معرض ابتلا به آکوفوبیا می باشند؟

این اختلال زیاد تر در کودکان دیده می‌بشود.

۳. محرک‌های آب‌هراسی چیست؟

هر چیزی که مربوط به آب باشد، امکان پذیر علتابراز علائم آب‌هراسی بشود. محرک‌های آکوفوبیا شامل دیدن آب یا فکرکردن به آن در موارد زیر است:

  • وان، دوش یا سینک؛
  • فیلم‌ها یا برنامه‌های تلویزیونی؛
  • استخر، دریاچه، دریا یا رودخانه؛
  • فواره‌های آب پارک‌ها یا مراکز خرید.

کلام پایانی

افراد مبتلا به آکوفوبیا هنگامی آب می‌بینند یا به آن فکر می‌کنند، دچار هراس شدیدی خواهد شد. این افراد امکان پذیر از دیدن آب آشامیدنی، دوش حمام یا استخر بترسند. به‌کارگیری راه حلهای درمان هراس از آب علتمی‌بشود فرد از تماس با آب حس بهتری داشته باشد.

خودتان یا عزیزانتان دچار این فوبیا شده‌اید؟ چه توانایی‌ای در این عرصه دارید؟ لطفا نظرات و ازمایش ها ارزشمندتان را با ما و کاربران عزیزمان در بین بگذارید.



هشدار! این نوشته فقط جنبه آموزشی دارد و برای منفعت گیری از آن ملزوم است با پزشک یا متخصص وابسته مشورت کنید. اطلاعات زیاد تر

[ad_2]

منبع

"دختری

ترس چیست؛ همه‌چیز درباره روانشناسی ترس

[ad_1]

ترس چیست؟ ترس احساسی پایه شامل واکنش بیوشیمیایی و واکنش هیجانی فردی است که ما را به وجود خطر یا احتمال آسیب آگاه می‌کند، چه این خطر جسمی باشد چه روانی. در این مقاله درباره انواع ترس، علائم، روش تشخیص و درمانشان می‌گوییم. با ما همراه باشید.

نحوه عملکرد ترس چیست؟

گاهی ترس ناشی از تهدیدهای واقعی است و گاهی از خطرات تجسمی نشئت می‌گیرد. گرچه ترس واکنشی طبیعی به برخی موقعیت‌هاست، ممکن است منجر به پریشانی و اختلال شود. علاوه‌بر این، ممکن است ترس نشانه برخی اختلالات سلامت روان باشد از جمله اختلال هراس، اختلال اضطراب اجتماعی، فوبیا و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD).

ترس از ۲ واکنش اولیه به برخی از انواع تهدیدات تشکیل می‌شود، یعنی واکنش بیوشیمیایی و واکنش عاطفی که در ادامه هرکدام را بررسی کرده‌ایم.

۱. واکنش بیوشیمیایی

ترس نوعی احساس طبیعی و مکانیسم بقاست. وقتی با تهدیدی روبه‌رو می‌شویم، بدن به روش‌های خاصی به آن تهدید واکنش نشان می‌دهد. واکنش‌های فیزیکی به ترس شامل عرق‌کردن، افزایش ضربان قلب و افزایش آدرنالین هستند که ما را بسیار هوشیار می‌کنند. این واکنش فیزیکی پاسخ «جنگ یا گریز» نیز نامیده می‌شود، به این معنی که بدن خود را برای دفاع یا فرار آماده می‌کند. واکنش بیوشیمیایی نوعی تحول تکاملی است، واکنشی خودکار که برای بقای ما بسیار مهم است.

۲. واکنش عاطفی

واکنش عاطفی به ترس به شخصیت و خلق‌وخوی فرد بستگی دارد. در واقع واکنش مغز به ترس مشابه احساسات مثبتی مانند شادی و هیجان است، به همین علت واکنش احساسی افراد به ترس متفاوت ست. برخی از افراد مدام به‌دنبال افزایش آدرنالین بدنشان با انجام ورزش‌های هیجانی یا قرارگرفتن در سایر موقعیت‌های هیجان‌انگیز مانند تماشای فیلم‌های ترسناک‌اند. برخی دیگر به احساس ترس واکنش منفی نشان می‌دهند و به هر قیمتی از موقعیت‌های ترس‌آور اجتناب می‌کنند. گرچه واکنش فیزیکی افراد به ترس یکسان است، واکنش احساسی به ترس بسته به شخصیت فرد ممکن است مثبت یا منفی باشد.

علائم ترس

ترس معمولا هم علائم جسمی دارد و هم علائم احساسی. گرچه هر فردی ممکن است دچار علائم متفاوتی از ترس شود، برخی علائم رایج آن عبارت‌اند از:

علاوه‌بر علائم جسمی، افراد ممکن است دچار علائم روانی مانند ناراحتی، حس ناتوانی تسلط‌نداشتن به اوضاع یا احساس نزدیکی به مرگ شوند.

ریشه ترس چیست؟

ترس فوق‌العاده پیچیده است و هیچ علت اصلی و واحدی ندارد. برخی از ترس‌ها ممکن است ناشی از تجربیات یا آسیب‌های روحی باشند، در حالی که علت برخی از ترس‌ها ناشناخته است. برخی از محرک‌های رایج ترس عبارت‌اند از:

  • وقایع تخیلی؛
  • عوامل ناشناخته؛
  • رویدادهای آینده؛
  • خطرات واقعی زیست‌محیطی؛
  • برخی از اشیا یا موقعیت‌های خاص (مانند عنکبوت، مار، ارتفاع، پرواز).

انواع ترس

برخی از انواع مختلف اختلالات اضطرابی که با ترس مشخص می‌شوند، عبارت‌اند از:

تشخیص ترس

اگر مدام و بیش‌ از حد دچار احساس ترس می‌شوید، به پزشک مراجعه کنید. ممکن است پزشک شما را معاینه کند و برایتان آزمایش‌هایی تجویز کند تا مطمئن شود ترس و اضطراب شما با بیماری زمینه‌ای خاصی مرتبط نیست.

همچنین ممکن است درباره علائم ترس از جمله مدت‌زمان، شدت و موقعیت‌هایی که دچارش می‌شوید، سؤالاتی بپرسد. با توجه به علائم، پزشک ممکن است ترس شما را نوعی اختلال اضطرابی مانند فوبیا تشخیص دهد.

فوبیاها

یکی از جنبه‌های اختلالات اضطرابی ترس از ترسیدن است. در حالی که بیشتر افراد فقط در موقعیت‌های ترسناک می‌ترسند، افراد مبتلا به اختلالات اضطراب از اینکه دچار ترس شوند می‌ترسند. این افراد واکنش به ترس را منفی تلقی می‌کنند و تمام تلاش خود را می‌کنند تا از این واکنش اجتناب کنند.

فوبیا ترس از موقعیتی است که خطر واقعی ندارد. گرچه فرد مبتلا به فوبیا تشخیص می‌دهد که ترسش غیرمنطقی است، نمی‌تواند از واکنش ترس جلوگیری کند.

درمان ترس

قرارگرفتن مکرر در موقعیت‌های ترسناک منجر به نوعی آشنایی می‌شود که امکان دارد واکنش ترس را تا حد زیادی کاهش دهد. این رویکرد اساس برخی از درمان‌های فوبیا را تشکیل می‌دهد. روش‌های درمانی فوبیا که مبتنی بر روانشناسی ترس هستند، بر تکنیک‌هایی مانند حساسیت‌زدایی سیستماتیک و غرقه‌سازی تمرکز دارند. هر دو تکنیک بر اساس واکنش‌های فیزیولوژیکی و روانی بدن برای کاهش ترس هستند.

۱. حساسیت‌زدایی سیستماتیک

این تکنیک شامل هدایت تدریجی در برخی موقعیت‌های مواجهه است. مثلا برای فردی که از مار می‌ترسد، حساسیت‌زدایی سیستماتیک شامل صحبت‌کردن درمانگر با فرد درباره مارها در اولین جلسه درمانی است. در جلسات بعدی، درمانگر به‌آرامی فرد را به تماشای تصاویر مارها، بازی با مارهای اسباب‌بازی و درنهایت دست‌زدن به مار زنده سوق می‌دهد. این روند با یادگیری و به‌کارگیری تکنیک‌های مقابله‌ای جدید برای مدیریت واکنش ترس همراه است.

۲. غرقه‌سازی

در تکنیک غرقه‌سازی، فرد در محیطی امن و کنترل‌شده در معرض موقعیت ترسناک قرار می‌گیرد تا ترسش کاهش یابد. این تکنیک باعث می‌شود فرد با اضطراب شدید مقابله کند و ترس او از آن موقعیت بسیار کاهش یابد.

مقابله با ترس

برای مهار اثرات فیزیکی، عاطفی و رفتاری ترس می‌توانید از چنین اقدامات مؤثر و در عین حال ساده‌ای استفاده کنید:

  • حمایت اجتماعی دریافت کنید. وجود افراد حامی در زندگی شما مهار احساس ترس را برایتان راحت‌تر می‌کند.
  • ذهن‌آگاهی را تمرین کنید. گرچه همیشه نمی‌توانید جلوی برخی از احساسات را بگیرید، آگاه‌بودن باعث می‌شود ترس را بهتر مهار کنید و افکار منفی را با افکار مفید و مثبت جایگزین کنید.
  • از تکنیک‌های مدیریت استرس مانند تنفس عمیق، تمرینات آرام‌سازی پیشرونده عضلانی و تجسم هدایت‌شده استفاده کنید.
  • مراقب سلامتی خود باشید. خوب غذا بخورید، ورزش کنید و هر شب به اندازه کافی بخوابید.

کلام پایانی

ترس احساس مهمی است که می‌تواند از شما در برابر خطر محافظت کند و در عین حال ممکن است منجر به احساس اضطراب طولانی شود. یافتن راه‌هایی برای مهار ترس سبب می‌شود بهتر با این احساسات کنار بیایید و اضطرابتان را کاهش دهید.

شما هم هنگام ترسیدن مضطرب و پریشان می‌شوید؟ به‌نظر شما علت ترس های بی مورد چیست و از چه راهکارهایی برای مهار علائم ترس استفاده می‌کنید؟ لطفا نظرات و تجربیات ارزشمندتان را با ما و کاربران عزیزمان در میان بگذارید.



هشدار! این مطلب صرفا جنبه آموزشی دارد و برای استفاده از آن لازم است با پزشک یا متخصص مربوطه مشورت کنید. اطلاعات بیشتر

[ad_2]

منبع