مقایسه میگ-۲۹ و سو-۲۷: دو جت جنگنده دار شوروی در عصر جنگ سرد
جنگ سرد دورهای تاریخی بود که از پایان جنگ جهانی دوم برخاست و بلافاصله متحدان سابق را به رقبایی با منافع متضاد تبدیل کرد. در این دوران هر کشوری در سطح بالایی از اضطراب قرار داشت و قدرتهای بزرگ برای کنترل یکدیگر، توان نظامی را گسترش دادند، تجهیزات جدید ساختند و فناوریهای قدیمی را بهبود بخشیدند. اتحاد جماهیر شوروی در حد توان خود تلاش کرد تا از قدرت آمریکا عقب نماند و جتهای جنگنده خود را برای مقابله با بهترین هواپیماهای آن زمان طراحی نمود.
میگ-۲۹ و سو-۲۷ دو جت برتر اتحاد جماهیر شوروی بودند که از آزمون زمان سربلند بیرون آمدند و همچنان در مناطق جنگی مدرن به پرواز ادامه میدهند. هر دو جنگنده در دهه ۱۹۷۰ طراحی شده اما تا دهه ۱۹۸۰ به اپراتورها تحویل داده نشدند. میگ-۲۹ سریعتر از رقیب خود بود و در سال ۱۹۸۳ وارد خدمت شد، در حالی که نیروی هوایی شوروی تا سال ۱۹۸۵ موفق نشد سو-۲۷ را دریافت کند.
هر دو هواپیما اهداف مشخصی داشتند. جنگنده میگ چندین نقش را ایفا میکرد، از نبرد هوا به هوا گرفته تا مأموریتهای تهاجمی هوا به زمین. طراحان سو-۲۷ تصمیم گرفتند آن را به هواپیمایی تبدیل کنند که بتواند به خوبی در برابر اهداف هوابرد مختلف از جتهای جنگنده تا بمبافکنها مقابله کند. در ادامه این دو جنگنده روسیساخته دوران شوروی را با هم مقایسه میکنیم.

میگ-۲۹
جنگنده میکویان میگ-۲۹ با نام رسمی فولکروم در ناتو، در طول جنگ سرد به عنوان جتی برای مقابله با اف-۱۶ چابک نیروی هوایی ایالات متحده به پرواز درآمد، اما در ابتدا رقابت چندانی بین این دو وجود نداشت. طراحیهای اولیه چیزی نبود که از یک جت جنگنده مدرن انتظار برود، زیرا طراحان در عرصه سبکهای طراحی پیشرفته تجربه کافی نداشتند. برخلاف جتی که قرار بود با آن رقابت کند، بدنه میگ-۲۹ از آلومینیوم ساخته شده بود نه از مواد کامپوزیتی و سیستم کنترل پرواز آن از هیدرولیک معمولی بهره میبرد، برخلاف کنترلهای پیشرفته پرواز با سیم. مهندسان شوروی در نهایت این کمبودها را کشف کردند، تغییرات لازم را اعمال نمودند و فولکروم را به یک تهدید موثر تبدیل کردند.
به لطف حسگرهای پیشرفته همانند رادار اسلاتبک دوپلر، حسگرهای ردیابی مادون قرمز و فاصلهیاب لیزری، خلبانان فولکروم میتوانستند با اهدافی که در زیر آنها پرواز میکردند درگیر شوند. این جت ساخت شوروی از سیستم مقصدگیری نصبشده روی کلاهخود بهره میبرد که نیاز خلبانان را برای چرخاندن هواپیما به سمت مقصد بینیاز میکرد. تا زمانی که خلبان سر خود را به سمت هواپیما نشانه رفته بود، موشک روی مقصد خود قفل شده بود. به ادعای موسسه رایل یونایتد سرویسز این قابلیت، همراه با نسبت پیشرانه به وزن و چابکی میگ-۲۹، آن را در درگیریهای یک به یک در محدوده بصری تقریبا بیرقیب میساخت. این ترکیب میگ-۲۹ را به یک جت جنگنده محبوب برای دیگر کشورها تبدیل کرد.
این جنگنده چندمنظوره به یک توپ ۳۰ میلیمتری جیاش-۳۰۱ مجهز بود، میتوانست شش موشک هوا به هوا و همچنین بمب و راکت حمل کند و میتوانست با سرعت ۲.۳ ماخ پرواز نماید.

سوخو سو-۲۷
سو-۲۷ دو موتوره که ناتو نام آن را فلانکر گذاشت، احتمالا دومین جنگنده از این دو بود که تحویل داده شد، اما به وضوح اوج قدرت طراحی هوانوردی شوروی بود. طراحی فلانکر تنها یک هدف داشت کارکرد بهتر از اف-۱۵ ایگلهای نیروی هوایی ایالات متحده. مرحله طراحی سو-۲۷ بسیار پر فراز و نشیب و دشوار آغاز شد، زیرا طراح اصلی میخائیل سیمونوف از همه چیز ناراضی بود، ساخت را متوقف کرد و طراحی جت را از اول آغاز نمود. به ادعای موزه اسمیتسونیان، سیمونوف جمله مشهوری دارد ما فقط لاستیکها و صندلی خلبان را نگه داشتیم. این تلاشها به تشکیل سو-۲۷پی، نسخه ردیاب طراحی شده برای تسلط بر آسمان، و سو-۲۷اس، که میتواند به سلاحهای هوا به زمین مسلح شود، انجامید.
یقینا سوخو سو-۲۷ پیشرفتهترین جنگنده امروزی در آسمان نیست، زیرا جتهای نسل پنجم میتوانند به راحتی آن را از میدان خارج کنند، اما روسیه و اوکراین هر دو از آن در نیروهای هوایی خود بهره میبرند. اوکراین مدتی است که موجودی فلانکرهای خود را اصلاح کرده و آنها را سو-۲۷ام۱ نامیده، در حالی که آنها را با سیستمهای ناوبری بهبودیافته و سیستم راداری با برد افزایشیافته تجهیز کرده است.
به طور کلی، برای حفظ برتری هوایی، این جنگنده از یک توپ ۳۰ میلیمتری گریان-ش جیاش ۳۰۱ و ترکیبی از موشکهای هوا به هوا با هدایت راداری و زیرقرمز بهره میبرد. برای نقشهای دیگر، میتوان آن را با بمبهای معمولی یا خوشهای و همچنین راکتهای هوا به زمین مسلح کرد. دو موتور ساتورن ال-۳۱اف هر کدام میتوانند ۲۷ هزار و ۶۴۰ پوند نیروی پیشرانه تولید کنند و جت را تا ۲.۳۵ ماخ برسانند. این جت روسی میتواند قبل از نیاز به سوختگیری مجدد، حداکثر ۳ هزار و ۵۰۹ کیلومتر را طی نماید.
