خودگویی با صدای بلند: نشانه دیوانگی است یا راهکاری برای تمرکز و کاهش استرس

خودگویی با صدای بلند نشانه دیوانگی است یا راهکاری برای تمرکز و کاهش استرس؟, شاید برایتان پیش آمده باشد که در خیابان قدم بزنید و ناگهان جملاتی را با صدای بلند تکرار کنید؛ لحظهای که نگاههای متعجب دیگران به سمت شما معطوف میشود. بسیاری از افراد خودگویی بیرونی را نشانهای از بیقراری ذهنی میدانند، اما روانشناسان نظر متفاوتی دارند. این مقاله به بررسی دلایل، مزایا و جنبههای علمی سخنگفتن با خود میپردازد.

چرا برخی افراد با خودشان صحبت میکنند؟ تحقیقات نشان میدهد که خودگویی بیرونی ابزاری طبیعی برای مدیریت افکار شلوغ و کاهش استرس است. توماس برینتاپت، استاد بازنشسته روانشناسی دانشگاه ایالتی تنسی، پس از تجربه بیخوابی ناشی از تولد فرزندش، به مطالعه این پدیده پرداخت.

ی اجتماعی رایج است و با سن به صورت درونی در میآید، اما در سالمندان مجدداً به صورت بیرونی نمایان میشود.

برینتاپت توضیح میدهد که افراد مسن برای تقویت حافظه و جبران کاهش کنترل شناختی، بیشتر از خودگویی استفاده میکنند. آیا خودگویی با هوش بالا مرتبط است؟ برخلاف باور رایج، تحقیقات برینتاپت بر روی دانشجویان همبستگی قوی بین خودگویی و معدل (به عنوان شاخص هوش) را تأیید نکرد.

نی تنها یک عادت عادی نیست، بلکه فواید شناختی و عاطفی قابلتوجهی دارد ۱.

تسریع در یافتن اشیاء و حل مسئله گری لوپیان، استاد روانشناسی دانشگاه ویسکانسین-مادیسون، در آزمایشی مشاهده کرد که شرکتکنندگان نام شیء مورد نظر (مانند چنگال) را وقتی با صدای بلند تکرار میکردند، سریعتر آن را در میان تصاویر شناسایی میکردند. این امر نشان میدهد که زبان، تجسم ذهنی را فعال نگه داشته و تمرکز بصری را تقویت میکند. ۲.

افزایش انگیزه و عملکرد ورزشی بازیکنان بسکتبال که از خودگویی تشویقی یا آموزشی استفاده میکردند، عملکرد بهتری داشتند. لوپیان بیان میکند که زبان به حفظ ì tự کارها کمک کرده و به مغز سیگنال میدهد که چه زمانی باید بین وظایف جابجا شویم. ۳. تنظیم هیجانات (مانند ترموستات) برینتاپت خودگویی را به یک ترموستات تشبیه میکند که دمای هیجانات روزمره را تنظیم میکند.

این کار میتواند شامل مرور مذاکرات پیش رو، خودارزیابی پس از ملاقاتها، یا تجزیهوتحلیل مسائلی پیچیده باشد که به فرد بازخورد ارزشمندی میدهد. ۴. کاهش استرس و مقابله با نشخوار فکری گابریل مورس، رواندرمانگر، خودگویی را تکنیکی در درمان رفتاری دیالکتیکی (DBT) میداند. او توضیح میدهد که صدای در آوردن افکار، شدت هجوم امواج عصبی را کاهش داده و ذهنآگاهی را تقویت میکند.

جملاتی مانند من منابع لازم برای عبور از این شرایط را دارم یا این وضعیت موقت است و من در امان هستم به شکستن چرخه افکار منفی کمک میکنند. ۵. ابزاری برای تفریح و تخلیه احساسات به جز جنبههای درمانی، خودگویی میتواند سرگرمکننده باشد؛ مانند خواندن آواز در خلوت خانه یا ساختن داستانهای خیالی که انرژی مثبت میبخشد و فرد را از قضاوتهای بیرونی مصون میدارد.

نتیجهگیری خودگویی مهارتی است، نه علتی خودگویی با صدای بلند، افکار درهمتنیده را به کلمات منسجم تبدیل کرده و فرصت شناخت خود را فراهم میکند. فردی که در خیابان با خود صحبت میکند، دیوانه نیست؛ بلکه از یک مکانیزم طبیعی برای مدیریت مغز خود بهره میبرد. در دفعه بعد که این رفتار را در خود یا دیگران دیدید، به جای قضاوت، درک کنید که این فرد در حال تنظیم دنیای درونی خود است. منبع