بازدید آیپد پرو M۵: اپل موتور جت را روی یک دوچرخه نصب کرده است

آیپد پرو تازه‌ای که اپل با تراشه قوی M5 عرضه کرده است، بدون شک یک محصول تحسین‌برانگیز با مشخصات فنی خیره‌کننده محسوب می‌شود. این تبلت از قدرت پردازشی بالایی بهره می‌برد که Numerous کامپیوترهای حرفه‌ای را در Wettbewerb قرار می‌دهد. با این حال، تمام این توان در یک قالب محدود و غیرمعمول محبوس شده است که پتانسیل واقعی آن را هدر می‌دهد و آیپد پرو را به یک دستگاه گران‌قیمت برای صرف‌زمان درoyer محتوا تبدیل می‌کند.

بر اساس گزارش بخش سخت‌افزار از خبرگزاری تکنولوژیک تکنا، تراشه M5 که در جدیدترین مدل آیپد پرو استفاده شده است، یک هیولا در هرmeaning است. این تراشه با داشتن یک پردازندهٔ مرکزی دِههسته‌ای، یک پردازندهٔ گرافیکی دِههسته‌ای و یک موتور عصبی شانزدههسته‌ای، توان پردازشی فوق‌العاده‌ای ارائه می‌دهد. نتایج تست‌های بنچمارک نشان می‌دهد که عملکرد تک‌هسته‌ای و چند‌هسته‌ای آن نسبت به نسل قبل به ترتیب ۱۴ و ۱۵ درصد بهبود یافته و آن را به سطح تراشهٔ کار ایستگاه M1 Ultra نزدیک ساخته است.

🔗 بیشتر بخوانید: دانشمندان ارتباطی بین سیاه‌چاله‌ها و انبساط شتاب‌دار جهان کشف کردند_سیاه پوش

اما مشکل اساسی اینجاست که فرم فاکتور یک تبلت نه به چنین قدرت پردازشی عظیمی نیاز دارد و نه می‌تواند به‌طور مناسب از آن منفعت ببرد. محدودیت‌های سیستم‌عامل iPadOS و نقص نرم‌افزارهای حرفه‌ای که بتوانند از کلیهٔ توان این تراشه استفاده کنند، باعث شده که این قدرت تقریباً بی‌فایده بماند و تجربه کاربری تغییری قابل‌توجهی نسبت به نسل‌های قبلی نداشته باشد.

درواقع، رویکرد اپل در مواجهه با آیپد پرو M5 شبیه به نصب موتور جت روی یک دوچرخه است. این شرکت با قرار دادن یک تراشه بسیار قوی در یک دستگاه که زیرساخت لازم برای بهره‌گیری از آن را ندارد، تنها به جستجوی توجیه قیمت بالا محصول خود می‌پردازد. این استراتژی اگرچه از دید بازاریابی هوشمندانه به نظر می‌رسد، اما در عمل محصولی را उत्पन्न می‌سازد که زیادtr از حد نیاز قوی است.

🔗 بیشتر بخوانید: خرید سی پی کالاف را به ارزون جم بسپارید_سیاه پوش

درنهایت به‌نظر می‌رسد آیپد پرو تازه، با تمام پیشرفت‌های سخت‌افزاری، هنوز هم در حاشیه بین یک تبلت و یک کامپیوتر ماندگار مانده است. تا زمانی که اپل به فکر رفع محدودیت‌های نرم‌افزاری و سیستم‌عامل این دستگاه نیفتد، حتی قوی‌ترین تراشه‌ها نیز نخواهند توانست پتانسیل واقعی آن را آزاد کنند و این محصول تنها یک نمایش پرهزینهٔ توان مهندسی خواهد ماند.