برچسب: اینترنت طبقاتی

تحلیل چالشهای اینترنت طبقاتی در ایران؛ نگرانیهای عمومی و تضادهای رسمی, مبحث محدودسازی دسترسی آزاد کاربران ایرانی به شبکه جهانی اینترنت، پدیدهای تازه نیست و ریشه در سالهای پیشین سیاستگذاریهای ارتباطی کشور دارد. در طول زمان، توجیههای متفاوتی برای اعطای دسترسی بدون فیلتر به گروههای خاصی از جامعه مطرح شده است.

برای مثال، در برخی دورهها استدلال میشد که اساتید دانشگاه، پزشکان یا خبرنگاران به دلیل نیازهای تخصصی و حیاتی، بایست از اینترنت آزاد بهرهمند شوند.

تحولهای اخیر و واکنش جامعه در هفتههای اخیر، تصویب آییننامه کمیته تسهیل اقتصاد دیجیتال به همراه تأکید معاون اول رئیسجمهور بر تکمیل شبکه ملی اطلاعات، موجی از نگرانی در افکار عمومی و میان فعالان فضای مجازی را برانگیخت. همزمانی این دو رویداد، شایعاتی را درباره تشدید محدودیتها یا حتی قطع کامل اینترنت بینالمللی و جایگزینی آن با مدل اینترنت طبقاتی تقویت کرد.

یمانده با وجود تکذیبهای قاطع از سوی رئیسجمهور، وزیر ارتباطات و سخنگویان دولت در خصوص هرگونه برنامه برای اینترنت طبقاتی، اعتماد عمومی بازگردانده نشده است.

دلیل اصلی این عدم اطمینان، تداوم فیلترینگ گسترده و عدم بازگشت وضعیت اینترنت به شرایط پیش از قطع ۱۲ روزه است. قولهای مسئولان مبنی بر ارائه اینترنت آزاد، با کیفیت و فراگیر، همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و نگرانیها نسبت به آینده دسترسی به فضای مجازی پابرجا مانده است. تضاد در اظهارات و سوابق اجرایی تحلیلهای کارشناسی نشان میدهد که علیرغم تکذیبهای رسمی، شواهدی بر اجرای عملیاتی دسترسی متمایز وجود دارد.

اظهارات معاون اقتصادی مرکز ملی فضای مجازی در مورد سفید کردن آیپی برخی کسبوکارها در طول دوران جنگ، و گزارشهای خبرنگاران درباره داشتن سیمکارتهای بدون فیلتر، با بیانیههای رسمی در تضاد آشکار است. پژوهشگران فضای مجازی این ناهماهنگی را نشانه فقدان تصمیمگیری واحد و شفاف در مدیریت اینترنت میدانند که بیاعتمادی عمومی را عمیقتر کرده است.

لزوم شفافیت و همگامسازی گفتار و عمل فعالان و کارشناسان معتقدند که تنها راه برونرفت از این بحران اعتماد، انجام اقدامات ملموس در جهت افزایش کیفیت اینترنت و رفع فیلترینگهاست، نه تنها بیانیههای تکذیبی. تا زمانی که رویکرد سیاستگذاران شفاف نباشد و شهروندان اثرات مثبت تغییرات را در تجربه روزمره خود حس نکنند، انتشار هر مصوبه جدید با حساسیت و نگرانی مواجه خواهد شد.

شناسایی تصمیمگیرندگان واقعی و شفافسازی فرآیندهای تصمیمگیری، مطلب ضروری برای پایان دادن به ابهامات جاری است.