در عمق ۳٬۳۰۰ متری خلیج مکزیک، حوضچهای راکد از آبنمک کشف شده که به دلیل شرایط سمی، حوضچه مرگ نام گرفته است
این حوضچه در سال ۲۰۱۵ توسط محققان در حال کاوش تراوشهای سرد شناسایی شد و تنها میزبان باکتریها و تعداد محدودی از موجودات خاص است.
تراوشهای سرد مناطق در کف اقیانوس هستند که در آنها هیدروکربنها از پوسته زمین خارج و داخل ستون آب میشوند؛ در خلیج مکزیک این هیدروکربنها توسط حرکت لایههای نمکی زمین خارج میشوند کهمانده دریای باستانی هستند و سال پیش به دلیل تبخیر آب شکل گرفتهاند.
گروه اکتشاف نام حوضچه مرگ را پس از مشاهد لاشه خرچنگها و دیگر موجودات دریایی که در این حوضچه کاسهای نگهداری شده بودند، انتخاب کرد؛ بر اساس گزارشهای موسسه قطر این حوض به حدود ۳۰٫۵ متر و عمق آن ۳٫۷ متر برآورد شده است.
مطابق مقالهای که در سال ۲۰۱۶ در مجلة منتشر شد، آبنمک این حوضچه از نفوذ هیدروکربنها بین لایههای نمکی ناشی شده و تا چهار برابر تر از آب تحدث سرد است؛ به دلیل تراکم بالا با اقیانوس مخلوط نمیشود.
دمای آب داخل حوضچه مرگ تا ۱۹ درجه سانتیگراد میرسد و به همراه شوری بالا، محیطی مرگبار برای اکثر جندران دریایی فراهم میسازد؛ این آبنمک حاوی سطوح بالایی از سولفید هیدروژن و متان است و تنها گونههای خاصی همانند صدفها توانایی تحمل آن را دارند.
دیوارههای شیبدار حوضچه با رسوبات معدنی به رنگهای قرمز، زرد و سفید پوشش داده شده و بسترهای صدف پوشیده شده است؛ در ویدیویی که توسط وسیله نقلیه کنترل از راه دور (ROV) تهیه شده، لبههای تیز دیواره و نقش صدفها در نگهداری آنها مشاهد شده است.
ویدیوی مذکور سرریز شدن آبنمک از لبهی حوضچه و جانوران دریایی نگهداریشده در آن را به نمایش میگذارد؛ یکی از محققان حاضر در این اکتشاف که این حوضچه از فعالیتهای زیستی اولیه گرفته است؛ با فوران سیال از کف دریا، جوامع زیستی خاصی از این محیط منفعتمند شده و به مرور زمان این حوضچه را شکل دادهاند.
