تلسکوپ جیمز وب حلقه‌های کم‌نور مشتری را در مادون‌قرمز ثبت کرد
حلقه‌های مشتری برخلاف حلقه‌های زحل که از ذرات یخ تشکیل شده‌اند، عمدتا از غبار ریز و ذرات سنگی ساخته شده‌اند. این حلقه‌ها برای نخستین بار در سال ۱۹۷۹ توسط فضاپیمای وویجر ۱ ناسا کشف شدند، اما منشأ آن‌ها تا مدتی ناشناخته ماند.
داده‌های فضاپیمای گالیله که بین سال‌های ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۳ در مدار مشتری قرار داشت، نشان داد که این حلقه‌ها در اثر برخورد شهاب‌سنگ‌ها با قمر‌های کوچک مانند متیس به وجود آمده‌اند. نیروی برخورد باعث حفر شدن سطح قمر، تبخیر مواد و پرتاب گرد و غبار به مدار مشتری می‌شود که در نهایت حلقه‌ای پراکنده می‌سازند.
در تصویر جدید جیمز وب، علاوه بر خود سیاره و ابر‌های آن، حلقه کم‌نور به خوبی قابل مشاهده است. لکه سرخ بزرگ مشتری یا در سمت راست عکس به رنگی روشن دیده می‌شود که یک طوفان عظیم و پایدار در جو این سیاره است.
همچنین قمر یخی اروپا در مرکز خطوط پراش نوری در سمت چپ عکس نمایان است. این قمر یکی از مهم‌ترین قمر‌های مشتری محسوب می‌شود زیرا در زیر سطح یخی آن اقیانوسی عظیم از آب مایع وجود دارد که محیطی احتمالی برای حیات می‌کروبی فراهم می‌کند. سایه اروپا نیز در نزدیکی لکه سرخ بزرگ دیده می‌شود که نشان‌دهنده عبور آن از روی قرص سیاره است.
برخی ویژگی‌های موجود در این عکس همچنان برای دانشمندان به‌طور کامل قابل درک نیستند. برای مثال، لایه‌ای از ابر‌ها در سمت راست لبه مشتری به نظر می‌رسد از سایر بخش‌های جو جدا شده باشد که تا به حال به‌طور کامل رصد نشده و می‌تواند سرنخ‌هایی درباره ساختار پیچیده جو سیاره ارائه دهد.
به طور کلی، مطالعه حلقه‌های کم‌نور مشتری در مقایسه با سیاراتی مانند زحل، اورانوس و نپتون، به درک بهتر تعامل اجرام کوچک با سیارات غول‌گازی کمک می‌کند.