راهنمای دوستیابی در تمام دوره‌های بزرگسالی؛ از دهه ۲۰ تا کهنسالی
وقتی پیر می‌شویم یا فرزند داریم، گمان می‌کنیم دوران دوستی و دوستیابی به پایان رسیده است. اما پیوند دوستی مزایای فرا‌وانی دارد که حفظ ارتباطات در همه مراحل زندگی را ضروری می‌سازد. چگونه می‌توان با مشغله‌های زیاد و خستگی ناشی از سن، در بزرگسالی دوستان جدید یافت؟
این یک واقعیت اجتناب‌ناپذیر است که یافتن دوست در دوران بزرگسالی دشوار است. خواست دوستی با یک بزرگسال دیگر، فرد را در موقعیتی آسیب‌پذیر قرار می‌دهد. علاوه بر این، در بزرگسالی کمتر با افراد تازه آشنا می‌شویم. در جوانی، مدرسه و دانشگاه فرصت‌های زیادی برای آشنایی فراهم می‌کنند اما بزرگسال، ساعات طولانی در کار مشغول است، از طرد شدن می‌ترسد و به راحتی به کسی اعتماد نمی‌کند. تمام این عوامل باعث می‌شود دوستیابی در بزرگسالی سخت باشد.
با این حال، اگر برای گسترش دایره دوستان وقت و انرژی بگذارید، نتیجه را خواهید دید. دوستی از نظر روانی و جسمانی سودمند است و فشاری که بر شریک عاطفی وجود دارد را کاهش می‌دهد. چرا؟ ما فکر می‌کنیم همسر یا شریک عاطفی باید منبع الهام، شریک جنسی، والد فرزندان و بهترین دوست ما باشد. اما حقیقت این است که دوستان می‌توانند چیز‌هایی فرا‌تر از شریک عاطفی به ما ارائه دهند.
در این مقاله از چطور قصد داریم روش‌هایی برای یافتن دوست در مراحل مختلف بزرگسالی را معرفی کنیم.
دوستیابی در جوانی
دهه ۲۰ زندگی، بهترین زمان برای تأمل در سبک دوستیابی شخصی است. یعنی بررسی کنید که آیا شما فردی هستید که معمولا به دیگران ملحق می‌شوید یا آغازگر ارتباطات هستید. اگر ملحق‌شونده هستید، به طور فعالانه به جستجوی فعالیت‌ها یا رویداد‌هایی می‌پردازید که توجه شما را جلب می‌کنند. اگر آغازگر هستید، خودتان برای شکل دادن به دورهمی‌ها پیش‌قدم می‌شوید؛ مثلا دو نفر را دعوت کنید و از آن‌ها بخواهید هر کدام دو نفر دیگر را به خانه بیاورند. مهم نیست در کدام دسته قرار بگیرید؛ مسئله مهم این است که تلاش آگا‌هانه‌ای برای یافتن دوست انجام دهید. سپس اندکی در این نوشتار بیندیشید که چه سبک دوستیابی دارید تا بهترین رویکرد را پیدا کنید.
در محل کار با افراد زیادی ملاقات می‌کنید که خود آن‌ها شما را به ارتباطات تازه می‌کشند؛ چرا که مجاورت با دیگران راهی عالی برای دوستیابی است. ممکن است با همکاران خود دوست نشوید اما آن‌ها عامل ارتباط شما با دوست آینده‌تان می‌شوند. دهه ۲۰ زندگی، دوره‌ای است که در آن این روابط را پرورش می‌دهید تا در آینده از آن‌ها بهره‌مند شوید. اگر به طور اتفاقی با دوست یا هم‌اتاقی همکار روبرو شدید، نگران نباشید که از این زمان برای آشنایی و دورهمی استفاده کنید. به هر حال، کسی باید ارتباط را آغاز کند و آن شخص می‌توانید شما باشید. انسان بدون اینکه متوجه شود، کنترل زیادی بر زندگی اجتماعی خود دارد و می‌تواند تصمیم بگیرد که شجاع باشد و قدم اول را بردارد.
اگر به شهر یا محلی تازه نقل مکان کرده‌اید، در اپلیکیشن‌های بومی و دورهمی‌های محلی شرکت کنید. در این محیط‌ها، دیگران هم به اندازه شما حس شگفتی و ناآشنایی دارند اما ورود به این فرآیند می‌تواند شما را با افرادی آشنا کند که فکر نمی‌کردید پیدا کنید.
دوستیابی در دوران والدگری
فرزندآوری، مشقت و سختی زیادی به والدین تحمیل می‌کند و همین باعث می‌شود آن‌ها همیشه حس خستگی داشته باشند. این موضوع، دعوت کردن افراد تازه به زندگی شلوغ والدین را دشوار می‌سازد. با این حال، ماه‌های اولیه فرزندآوری، دورانی است که والدین را به شدت از دیگران و جامعه جدا می‌کند. اگر مادر تنها باشد، اوضاع از این هم دشوار‌تر است. مادر در ماه‌های اولیه بعد از زایمان نیاز دارد با کسی در ارتباط باشد و تمام تجربیات، امید‌ها و نگرانی‌هایش را با او در میان بگذارد.
برای این دوره، به گزینه‌های راحت فکر کنید که در دسترس باشند؛ مثلا والدینی که در پارک و زمین بازی کودکان می‌بینید، دوره‌ها یا جلسات والدین گروه‌ی و موارد مشابه. ممکن است روز‌هایی که بیرون می‌روید، متوجه شوید که بار‌ها با یک سری والد و فرزندان روبرو می‌شوید که آن‌ها هم در مسیر روزانه شما قدم می‌زنند. راحت‌ترین کار این است که وقتی در مسیر با آن‌ها روبرو شدید، برای والد دیگر سری تکان دهید و عصر بخیر بگویید. اگر طرف مقابل هم مایل به ارتباط باشد، می‌ایستد و ممکن است بگوید سلام. قبلا هم شما را دیدم که با بچه‌تان این اطراف قدم می‌زنید. حالتان خوب است؟ یا از شما راهنمایی بخواهد کلاس آموزش شنا برای بچه‌ها این اطراف را می‌شناسید؟ همین سوالات ساده می‌توانند گفتگو‌هایی را شکل دهند که به ارتباطات بیش‌تر منجر شود.
حتما دقت کنید که ارتباطات‌تان را حول خودتان شکل دهید، نه فرزندان‌تان. بچه‌ها به مرور بزرگ می‌شوند و زمان‌شان را در جاه‌ایی غیر از خانه و در کنار شما می‌گذرانند. اگر دوستی‌تان را حول خودتان نسازید، ممکن است برای مشکلات فرزندان‌تان با هم، ارتباط بین شما قطع شود.
برای این کار، پیشن‌هاد می‌کنیم تمام گفتگو‌ها را حول خودتان بچرخانید، نه محدود به کودکان‌تان تا بتوانید از علایق و لذت‌های مشترک صحبت کنید که پایه دوستی بین شما را می‌گذارند. حتی می‌توانید صریحا به والد دیگر بگویید که دوستی شما به نحوه ارتباط فرزندان‌تان با هم محدود نمی‌شود؛ چرا که ممکن است آن‌ها علایق متفاوتی پیدا کنند، از هم دور شوند و بخواهند افراد جدیدی را ملاقات کنند. شاید این نظر کمی شگفت‌انگیز و سخت به نظر برسد اما در استحکام ارتباط دوستانه‌تان به شما کمک می‌کند.
وقتی پا به اواسط ۳۰ سالگی می‌گذارید و وارد دهه ۴۰ و ۵۰ زندگی می‌شوید، خوب است که دوستی را برای خود بازتعریف کنید. در جوانی فکر می‌کنیم دوستان صمیمی در همه حال کنارمان خواهند ماند اما در بزرگسالی باید با گروه‌های مختلف افراد دوست شویم که نیاز‌های گوناگون ما را برآورده کنند. مثلا ممکن است یک گروه برای دورهمی‌های رسمی و تجملی داشته باشید، یک گروه برای پیاده‌روی و کوه‌نوردی یا سفر‌های آخر هفته. طبیعی است که از جلسه اول، ارتباط خاصی با دیگران در این گروه‌ها شکل ندهید اما در نهایت، ممکن است شخصی را مناسب خود پیدا کنید.
به نظر می‌رسد به طور مرتب، اهداف ارتباطی کوچک برای خود تعیین کنید؛ مثلا
حتی می‌توانید به طور مرتب، به یک مکان ثابت مورد علاقه خود، همانند کافه یا کتابفروشی بروید تا با آدم‌های مشابه و کارکنان ثابت آنجا آشنا شوید. همین که مکانی را پیدا کنید که آدم‌های دارای علایق مشابه شما به آنجا می‌روند و مرتب با آن‌ها روبرو شوید، می‌تواند تعامل‌های معنا‌دار و کم‌هزینه‌ای را شکل دهد. در بدترین حالت، اگر وقتی حس تنه‌ایی به شما غلبه کرد، شنیدن نام‌تان از زبان افرادی که شما را مرتب در این مکان‌ها می‌بینند، دلپذیر است. بعد قدرت یک سلام و احوال‌پرسی ساده را دست‌کم نگیرید.
وقتی وارد دوران می‌انسالی و بزرگسالی می‌شویم، تنظیم زمان برای کار‌های مختلف بسیار دشوار می‌شود. اما فرا‌موش نکنید که اختصاص وقت آگا‌هانه برای گذراندن زمان کنار دوستان، حیاتی است. همه ما تصاویر طنز را دیده‌ایم که از خوشحالی لغو شدن قرار‌ها می‌گویند. طبیعی است که با بالا رفتن سن، خستگی زیادی به انسان تحمیل شود اما تلاش در حفظ برنامه‌های شخصی، در نهایت جهت رضایت بیش‌تر شما تمام می‌شود.
دوستیابی در کهنسالی
فکر می‌کنید برای یافتن دوست دیر شده است؟ کاملا نادرست فکر می‌کنید! هیچ زمانی برای دوستیابی دیر نیست، تنها باید نسبت به امکانات، گشاده‌رو باشید. سپس، راه‌هایی برای معرفی خود به دیگران پیدا کنید؛ مثلا شرکت در بازی‌ها یا کلاس‌های گروه‌ی که نیاز به تعامل افراد با هم دارند. احتمالا ورزشی همانند یوگا گزینه مناسبی نباشد، چون ارتباط کلامی با دیگران برقرار نمی‌کنید اما در میان بازی‌های کارتی، کلاس بافتنی و ادبیات، تعامل‌هایی بین شرکت‌کنندگان شکل می‌گیرد.
دوستی با آدم‌های متعلق به نسل‌های دیگر هم سودمند است. ممکن است با شخصی جوان در عتیقه‌فروشی دوست شوید یا فردی پیر و شاداب را در کنار ساحل پیدا کنید و با آن‌ها گفتگو آغاز کنید. تا زمانی که فعالیت‌هایی را انجام دهید که حس خوبی به شما می‌دهند، شانس ملاقات با آدم‌های تازه زیاد است. اگر علایق مشترکی هم با آن‌ها داشته باشید، دوستیابی ساده‌تر می‌شود. در قدم اول، پیشن‌هاد می‌کنیم که دوست خوب خودتان باشید. پیش از هر چیز باید بدانید که از زندگی چه می‌خواهید و از چه کار‌هایی لذت می‌برید.
چه راه‌هایی برای دوستیابی در بزرگسالی وجود دارد؟
همه ما می‌دانیم که دوستیابی در سنین کودکی بسیار ساده است. سادگی و بی‌تکلفی کودکان و حضور در موقعیت‌های اجتماعی و گروه‌ی زیاد، باعث می‌شود آن‌ها به سادگی دوستان زیادی پیدا کنند. در حالی که در بزرگسالی، ذهن انسان از کار، مشغله و مسئولیت‌های گوناگون خسته است و می‌خواهد لحظاتی را در تنه‌ایی برای خود بگذراند. همین موضوع، یافتن دوست و حفظ دوستان را دشوار می‌کند.
به گفتن یک فرد بزرگسال، آیا تا به حال دغدغه دوستیابی را داشته‌اید؟ اگر این موضوع برای شما هم صدق می‌کند، چه راه‌هایی را برای حل مشکل و دوستیابی امتحان کرده‌اید؟ چه راه‌حل‌هایی در یافتن دوستان خوب و دوستی‌های معنا‌دار، به شما کمک کرده‌اند؟ لطفا نظرات ارزشمند خود را در مورد دوستیابی در بزرگسالی و چالش‌های آن، با ما و دیگر خوانندگان چطور در میان بگذارید.
